Umut, 12 juni 2007
Nederland TiEl De GeKsTe!

The End

The end

Thuis, uitgerust van de vrij lange terugreis, en met een beetje tegenzin vanwege het benauwende weer dat niet uitnodigt tot lang achter de pc zitten, schrijf ik dit laatste berichtje voor m’n waarbenjij.nu pagina.

Afgelopen donderdag is m’n broer naar Engeland gereden om ons op vrijdag naar Nederland te rijden (had ik al gezegd dat ik de liefste broer van de hele wereld heb?). Toen ik naar Engeland vloog had ik al te veel bagage waardoor ik moet bijbetalen, en het is in de drie maanden niet echt minder geworden. Omdat Steven ook meereed hebben de kosten kunnen delen, waardoor de auto de goedkoopste optie was en meest relaxte vanwege de bagage. We zijn naar Dover gereden, hebben daar de boot naar Calais gepakt, en zijn van Calais naar Nederland gereden.

Omdat m’n vorige bericht weer zo’n tijd geleden is, zal ik eerst beginnen met wat dingen die ervoor gebeurd zijn. In de afgelopen weken heb ik namelijk bezoek uit Nederland gehad.
Allereerst was er Namik emmi. Degene die hem kennen hebben wel een vermoeden hoe het weekend is geweest. Voor degene die hem niet kennen: shame on you, wat een gemis!!! Namik emmi is namelijk echt een uniek persoontje. Hij wordt namelijk (naar eigen zeggen) later de minister president van Turkije. De planning is dat hij het land gaat redden als het erg slecht met Turkije gaat. Denk niet dat dit zomaar wat loos gepraat is, want met alles wat hij doet houdt hij er nu al rekening mee dat hij minister president gaat worden. Maar eerlijk gezegd hoop ik voor het volk niet dat hij het ooit gaat worden, hij heeft wel radicale plannen en zal wel met strenge hand willen regeren. Verder is het wel een erg koppige kerel, dus het zal me echt niet verbazen als het op een dag zo ver komt. Aan de andere kant stond ook wel in zijn planning dat hij allang getrouwd zou zijn, maar op dat gebied loopt het niet echt volgens planning.
Maar goed Namik emmi 4 dagen in Engeland dus. Dit betekende: 3 dagen Londen, 1 dag Windsor/Eton, veeeel lopen, 743 foto’s, pijn in de benen, veeeeel sightseeing, nog meer lopen, blaren en verschillende musea (jaja). In de 4 dagen met Namik heb ik zo ongeveer alles nog een keer gezien als in alle weken ervoor, en zelfs nog meer (oa musea...). Het was een erg vermoeiend weekendje, en 3 dagen nadat Namik emmi weg was had ik nog steeds spierpijn in m’n benen... Maar het was wel een top weekend hoor .

Het weekend erop was het de beurt aan m’n broer. Ook hij had een weekendje Engeland in de planning, maar het weekendje ging er iets anders aan toe dan die van Namik emmi. Waar Namik koos voor zoveel mogelijk tijd cultureel verantwoord nuttig besteden, is m’n broer meer van het chillen. Een nuchtere jongen, die het onzin vindt om naar gebouwen te gaan om alleen de gebouwen gezien te hebben (“Dan heb je een gebouw gezien, wat dan?”). Musea met schilderijen zijn dan ook niet zijn ding. We hebben ook maar 1 dagje in Londen doorgebracht met m’n broer, en verder in de buurt van Slough gebleven. Dit keer geen blaren dus, en ter vergelijking: met moeite in totaal 16 foto’s geschoten.

Dan de laatste weken. Het was iets drukker omdat we dingen af wilden krijgen voordat we terug zouden komen. Meeste dingen zijn wel gelukt, maar omdat we bijvoorbeeld nog steeds op wat offertes van bedrijven aan het wachten waren, is het niet gelukt alles af te krijgen. We hebben een dag voordat we terug zouden komen een presentatie gegeven aan het management en in het kort verteld wat we zoal hadden gedaan de afgelopen 3 maanden. Wat bleek: ze waren echt supertevreden met wat ze uitgevoerd hadden in de afgelopen maanden. In het verleden hadden we wel vaker studenten uit Engeland gehad voor stage, maar die deden niet veel meer dan de hele dag zitten surfen en tijd vol zien te maken. Wij hadden er wel zin in en wilden eigenlijk ook iets achterlaten waar we erg trots op zouden kunnen zijn. Wij zelf vonden dat we wel meer hadden kunnen doen, maar vanuit het bedrijf waren ze erg tevreden. Onze begeleider had het er zelfs over dat we ‘part of the furniture’ (deel van het meubilair) geworden waren in de drie maanden.

Erg leuk om te horen, maar het meest blij verrast was ik nog wel met de lunch die Indiase en Pakistaanse dames van een productielijn ter gelegenheid van ons afscheid hadden georganiseerd. Dit schenen ze niet vaak te doen, en vooral niet voor erg tijdelijke mensen zoals ons, maar blijkbaar mochten ze ons wel. Vooral met één vrouw had ik best wel een speciale band. Ze lijkt namelijk heel erg op m’n moeder qua uiterlijk en handelen, en zij vond mij weer erg lijken op haar zoon. Echt superlief vrouwtje, en ik noemde haar na een tijdje moeder en zij mij haar zoon. Erg relaxt dat ze zoiets voor ons hadden gedaan.

Ik besef ook dat hoewel het VK een mooi land is, ik niet de Big Ben, Tower of London of de Harrods zal gaan missen van Engeland na terugkomst. Het zijn de mensen die het verschil maken. Vandaar dat ik ervoor gekozen heb om dit keer alleen maar foto’s van personen bij dit berichtje te doen.
In de afgelopen drie maanden heb ik namelijk wel weer een hoop nieuwe mensen leren kennen. Een van de opvallende daartussen was wel Maqsood (iedereen noemt hem Max). Een Pakistaan die erg graag van praten houdt. Elke keer als ik hem zag was het een half uur ouwehoeren (als zijn baas hem niet kon zien). Hij is erg trots op z’n auto, een Honda Civic die hij heeft laten chiptunen en nu erg hard schijnt te gaan. Max is inmiddels een jaar getrouwd, maar dat weerhoudt hem er niet echt van om met de Poolse schoonmaaksters aan te pappen. Op vakantie neemt hij zijn vrouw dan ook niet mee (dan kan je volgens hem net zo goed niet gaan). Lachu gast dus. Verder was er bijvoorbeeld ook een Poolse schoonmaker die als hij mij zag mij begroette met professor. Waarschijnlijk vanwege de witte jas die ik (net als iedereen) moest dragen als ik de productie ruimte inging (verplicht voor health & safety). Phil dan nog, een kerel die een manager van een of andere afdeling is, en daardoor altijd wel heel netjes gekleed is overhemd en stropdas. Maar vrijdags mocht je casual gekleed naar werk komen, en dan kwamen zijn Metallica T-shirts tevoorschijn. Heel apart gezicht. Natuurlijk mag ik in dit rijtje niet m’n oud-huisgenoten Trish en Didier vergeten, die elke avond non-stop aan het telefoneren waren met hun verloofden (voor Trish inmiddels echtgenoot). En dan zijn er natuurlijk nog een hoop andere mensen, die ik niet meer zal noemen.

M’n stage is afgelopen, wat nu verder? Ik hoef voor m’n studie alleen nog af te studeren. Dat zal ik wel in Nederland doen, dus voorlopig geen buitenland meer voor mij. Behalve dan de 5 weken vakantie met de auto naar Turkije die over een maand zou moeten beginnen. Tot dan en na de vakantie ga ik m’n tijd vullen met het werken in de supermarkt waar ik al te lang werk. Verder moeten we nog het verslag van de stage afmaken, en ik hoop zo rond september/oktober wel een leuke afstudeeropdracht te hebben gevonden (in Nederland). Het vinden zal ook wel tijd gaan kosten.

Dit was het dan. Tot slot wil ik je nog bedanken voor het lezen van het geouwehoer wat ik zo nu en dan publiceerde en vooral diegenen ook nog eens een bericht hebben geplaatst: echt super. En dan nog maar een tip: als je de mogelijkheid hebt een tijdje naar het buitenland te gaan: gewoon doen. Het is een erg leuke ervaring, en je leert er ook nog eens echt veel van.

Ciao,
Umut

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl